دلم برای کسی تنگ است که چشمای قشنگش را به عمق آبی دریا میدوخت وشعر های قشنگی چون پرواز پرنده ها میخواند.

کسی که بی من ماند وبا من نیست کسی که بیاید وبه هر رفتن پایان دهد.

کسی که عاشقانه دوستش دارم.

یکی را دوست دارم که رسم مهربانی نمیداند محبت را نمیفهمد .غم بی هم زبانی را نمیداند کسی را دوست دارم که تنها در سکوت شب خطوط دستهایش را از حفظ میخواند  .

یکی را دوست میدارم که او هرگز نمیداند به من عشقی نمیورزد.

 


 

نوشته شده توسط احسان ترکمن در پنجشنبه 1386/09/01 ساعت 13:14 موضوع | لینک ثابت